YOUR VOICE: Wat een club is dit toch!

3
1176
Foto: Toin Damen

Sansui. Ik bestudeer de mooie diepblauwe kleur van het logo van het Japanse audiomerk. Shirtreclame is niet echt mijn ding, maar als het dan toch moet, dan kan het maar beter een mooi logo op het mooiste shirt van Nederland zijn. Ik trek het shirt aan en een pilsje open. Het is halverwege september. Na wederom een veel te hete zomer, vind ik de 23 graden van vandaag een verademing.

Het Koning Willem II-stadion is leeg. Er staan wat spelers en mannen in zwart op het veld en op de eretribune zitten wat directieleden, maar verder is er helemaal niemand. Vanavond staat een wedstrijd tegen Cambuur op het programma. Ik vind het toch wel fijn dat deze Friezen-die-vinden-dat-ze-geen-Friezen-zijn alsnog samen met De Graafschap naar de eredivisie mochten. Het voelt als gerechtigheid.

Ik zet de tv wat harder, zodat ik de commentator kan verstaan. Ik zet mijn pilsje neer en pak mijn mobieltje erbij. Ik start Teams op.

Pavlidis staat op de middenstip. De bal ligt stil. De scheids steekt een arm in de lucht.

Ik sta ook, maar dan thuis. Ik ben stil. Mijn arm is gestrekt, zodat de camera van mijn mobieltje mij goed kan zien.

De scheids fluit.

Ik zak een beetje door mijn knieën.

Vangelis tikt de bal naar rechtsvoor: de wedstrijd is begonnen.

Ik spring op: “Niet de beste …!”

Achter onze spelers, voor de Kingside, staat een groot scherm, gericht naar het veld. Daar ben ik te zien, als een heel klein poppetje. Tegelijk met mij springen er honderden andere poppetjes op-en-neer. Uit de speakers klinken de stemmen van al deze poppetjes: ” … en wij zijn voor niemand bang!”

Wat een club is dit toch. Zelfs in Corona-tijden verzonnen we een manier om onze spelers te kunnen steunen.

René Bouman-Emmen

3 Reacties
nieuwste
oudste meest gestemd
Inline Feedbacks
View all comments