Het Willem II verhaal van… Wim Vos

4
1285

We hebben weer een nieuwe rubriek bedacht: het Willem II verhaal van. In deze rubriek vragen wij Willem II supporters met vaste vragen naar hun Willem II verhaal. Vandaag het verhaal van de voorzitter van stichting KingZine, Wil jij ook jouw Willem II verhaal delen? Klik dan hier om te lezen hoe je dat kan doen. In samenwerking met Logistic Force zullen wij 5 uitshirts verloten onder de inzendingen.

In deze editie van de rubriek lees je het Willem II verhaal van Wim Vos.

Ook ik moet er aan geloven en mijn Willem II-verleden en ervaringen aan het papier toevertrouwen. Ik kan nooit tippen aan al de vele mooie anekdotes en verhalen van John Mouthaan, maar al typend kwamen vele mooie herinneringen weer boven. Ongetwijfeld ben ik heel veel weer vergeten, maar hieronder een selectie van de mooie Willem II-momenten die ik de afgelopen 25 jaar heb meegemaakt.

Hoe ben je ooit bij Willem II terechtgekomen?
Het is bij mij niet zo dat het Willem II-gevoel van huis uit met de paplepel is ingegoten. Vanaf jongsaf aan ben ik al een sportliefhebber en volg ik veel sporten. Op een of andere manier heb ik altijd een zwak voor Willem II gehad, zonder dat ik ooit in het stadion was geweest. Wellicht is dat mijn chauvinistische aard. Toen ik een jaar of 12 was, midden jaren ’90, was ik een van de weinigen in mijn klas die niet voor Ajax was. Ajax had immers net de Champions League gewonnen. In de lente van 1996 speelde Willem II een oefenwedstrijd tegen Burkina Faso. Mijn zus zat op het Beatrixcollege en kon aan kaartjes komen. Zij heeft toen kaartjes geregeld voor mijn vader, mijn broer en ik. Willem II won volgens mij met 5-0 en vervolgens ben ik nooit meer weg gegaan.

Hoe lang kom je al bij Willem II?
Het seizoen na de oefenwedstrijd tegen Burkino Faso ben ik met mijn vader en broer een wedstrijd of 5 gegaan. We zaten toen in vak O. Het was een heel matig seizoen. Willem II wist zich pas op de laatste speelronde veilig te spelen door een 0-0 thuis tegen FC Volendam. Toch was ik verkocht. Het jaar erop kocht ik mijn eerste seizoenkaart voor 100 gulden voor vak N samen met een vriend. Dit was het eerste seizoen van Co Adriaanse. Ik viel dus gelijk met mijn neus in de boter met Europees voetbal, al herinner ik me nog dat ook het begin van het seizoen 1997/1998 heel moeizaam was. Dit seizoen was dus het 23e jaar dat ik een seizoenkaart had.

Wim en zijn vrienden aan het genieten van een pilsje in Monaco

Waarop werd je vroeger verliefd om voor Willem II te kiezen?
Het is niet zo dat ik een bewuste keuze voor Willem II heb gemaakt. Dit is zo gegroeid. Een leven zonder Willem II is nu niet meer voor te stellen. Veel vrienden heb ik op de tribunes leren kennen en vrienden die niet voor Willem II zijn gaan graag mee naar wedstrijden. Een wedstrijd van Willem II is veel meer dan 2 x 45 minuten voetbal. Het is een gebeuren waar je je sociale contacten onderhoudt. Ik kan me dan ook een leven zonder Willem II niet voorstellen. Het is dan ook vervelend dat we al 2 maanden niet meer naar Willem II kunnen.

Wat zijn jouw hoogte- en dieptepunten bij Willem II?
Een moment dat mij altijd bijblijft is mijn eerste uitwedstrijd. RKC – Willem II in het seizoen 1997/1998. Willem II won met 1-4 en zette zo een grote stap naar rechtstreekse plaatsing voor Europees voetbal. Wat mij van die wedstrijd bijblijft is dat de hele korte zijde rood-wit-blauw was gekleurd.

Veel rood, wit en blauw. Een foto met van KingZine in 2011 waar een groot aantal van de door Willem II gedragen shirts waar onder andere Wim op staat.

Sinds 2014 ben ik voorzitter van KingZine. Dat heeft voor vele hoogtepunten, maar ook dieptepunten gezorgd. Rond de eeuwwisseling kon je als Willem II-supporter voortaan ook je ei digitaal kwijt via Tilbo.com. Uit Tilbo.com is in 2001 Stichting KingZine ontstaan. De eerste jaren was ik niet betrokken bij KingZine. Op een gegeven moment vroeg een vriend van de tribune, Frank, of ik het leuk zou vinden om af en toe een stukje te schrijven voor het fanzine van KingZine dat 6x per seizoen uit kwam. Dit was begin 2004. Een half jaar later werd ik hoofdredacteur en kwam ik zodoende ook in het bestuur van KingZine terecht. We vergaderden regelmatig op vrijdagavonden in de Boekanier. Coo, John, Mad-R, Zwarte Parel, Wil, Bram en wellicht vergeet ik er een paar, waren toen kartrekkers van KingZine. Ik raakte steeds meer bij KingZine betrokken.

Eind 2013 kreeg ik in een kroeg in Volendam ineens veel gratis bier van voorzitter Ben en vice-voorzitter Pim. Na diverse biertjes kwam het hoge woord eruit. Of ik voorzitter wilde worden? Door de alcohol heb ik volgens mij toen meteen ja gezegd, maar later wilde ik er toch nog even over nadenken. Uiteindelijk heb ik het gedaan en daar heb ik geen moment spijt van gehad. Door mijn voorzitterschap heb ik heel veel mensen leren en kennen en heb ik veel mooie momenten mogen meemaken.

Wim in de kroeg in Volendam met in zijn handen een van de vele gratis biertjes die hij plotseling kreeg.

Ik kreeg als taak om KingZine wat gestructureerder te maken en het goede werk van mijn voorgangers als voorzitter John, Marco en Ben voort te zetten. We zijn terug gegaan naar 7 bestuursleden met ieder een duidelijke taak. Daaromheen zit een grote kring met supporters die op een of andere manier bij KingZine zijn betrokken.

KingZine is in de bijna 20 jaar van haar bestaan ook veranderd. Eerst waren we een rebelse splintergroepering waar Willem II niets van moest hebben. Onze wilde haren zijn we een beetje verloren. Maar het mooi om te zien dat andere groepen en personen nu in dat gat zijn gesprongen. Tegenwoordig zijn we een volwaardig supportersorgaan en serieuze gesprekspartner voor Willem II, maar ook een orgaan waar supporters hun ei kwijt kunnen en zaken kunnen aankaarten.

Het belangrijkste tijdens mijn voorzitterschap vind ik om de onderlinge verbondenheid onder supporters te vergroten en in stand te houden. Als ik kijk hoe Willem II nu leeft en hoe de contacten tussen supporters onderling lopen, denk ik dat we hier goed in geslaagd zijn, al is dat lang niet alleen de verdienste van KingZine. Mooi is dat iedereen elkaar in zijn waarde laat. Iedereen heeft een andere Willem II-beleving, maar als je dat respecteert kom je alleen maar verder. Verder is het belangrijk om de goede mensen op de juiste plek te zetten. Je moet mij niet vragen om een website te bouwen, merchandise te ontwerpen of met een megafoon voor de KingSide te gaan staan. De poppetjes staan nu op de juiste plaats. Zoals John Mouthaan echter zegt, moet je echter niet tevreden zijn met wat je nu hebt, maar moet je altijd kijken waar zaken beter kunnen.

Een van de hoogtepunten op supportersvlak is voor mij de Sjel, de glossy die we in 2011 maakten ter gelegenheid van het 10-jarig bestaan van Stichting KingZine. 96 pagina’s met mooie Willem II-verhalen. We hebben de glossy opgedragen aan Sjel de Bruyckere die een paar maanden voor de presentatie overleed. Het was voor mij een eer om het eerste exemplaar te mogen uitreiken aan de zus van Sjel, Leny en haar man Piet van Bladel. Samen met Frank en Stijn van KingZine zijn we eind 2010 heel optimistisch met het project begonnen. Eigenlijk was het geen doen om zo’n glossy met een redactie van 3 man te maken. Uiteindelijk was het maar goed dat ik de 2 maanden voor de presentatie nog vrijgezel was. Ik ben toen geen avond thuis geweest. Op donderdagmiddag 12.00 uur moest de glossy bij de drukker liggen en uiteindelijk was de Sjel na een nachtje weinig slaap keurig op tijd om 11.48 uur af.

De overhandiging van de eerste Sjel aan Leny van Bladel – de Bruyckere en Piet van Bladel

Door de Sjel heb ik altijd goed contact gehouden met Piet en Leny van Bladel. Helaas is Piet een jaar of 2 geleden overleden. Ook ben ik door dit project in contact gekomen met de kleinzoon van Sjel, Mike de Bruyckere die in Australië woont, maar die een groot Willem II-supporter is. Vorig jaar waren Mike en zijn vader aanwezig bij Willem II-NAC. Ze keken hun ogen uit. Over hun bezoek is nog een documentaire gemaakt voor Fox Sports.

Wim samen met Mike de Bruyckere in 2014 in Diessen.

Een ander hoogtepunt was de realisatie van het standbeeld van Jan van Roessel. Een project dat in 2012 al werd gestart en met enige horten en stoten resulteerde in de onthulling in 2017. Dit standbeeld is er gekomen door de inspanning van een aantal enthousiaste supporters. Het is mooi dat alle supportersgroeperingen bij dit project waren betrokken. Het was bijzonder dat de weduwe van Jan van Roessel het standbeeld kon onthullen, al was het jammer dat het weer toen minder was. Het standbeeld is nu een symbool voor alle koningskinderen die Willem II heeft voortgebracht.

Wim in het midden van een (te lange) speech bij het onthullen van het standbeeld van Jan van Roessel

Twee andere doorlopend hoogtepunten zijn Tilbo.com en de busreizen. Ik ben erg trots op Tilbo.com en haar redactie. Het lijkt wel vanzelfsprekend dat Willem II-supporters op elk moment van de dag Tilbo kunnen raadplegen voor hun portie rood-wit-blauw, maar achter Tilbo.com schuilt een redactie die vrijwillig heel veel tijd steekt in het in de lucht en actueel houden van de website.

Daarnaast is het bijzonder dat supporters hun eigen busreizen naar uitwedstrijden organiseren. Het is bijna niet meer voor te stellen maar zo’n 20 jaar geleden, reed er als je geluk had een busje van de Supportersclub naar een uitwedstrijd. In 2004 zijn de Kings on Tour – busreizen ontstaan, waarna Widzew Lodz vanuit KingZine de busreizen is gaan organiseren. Hij heeft de route geplaveid voor de wijze waarop we nu naar uitwedstrijden gaan. De drempel om uitwedstrijden te bezoeken werd lager. Nu organiseert Maykel de busreizen. Zij hebben enorm veel tijd in de organisatie van de uitwedstrijden gestoken, maar de resultaten zijn er ook naar.

Gelukkig zijn er ook genoeg sportieve hoogtepunten geweest. Wat langer geleden was dat de halve finale van de beker in 2005 tegen Ajax, wat resulteerde in een mooi tripje naar Monaco. Als we die wedstrijd 100 keer zouden spelen, zouden we die 99 keer verliezen. Toen hadden we een engeltje op de lat. Ook de andere halve finale van de beker vorig jaar tegen AZ is een wedstrijd die altijd bij zal blijven. En verder zijn er de hoogtepunten die iedereen zal hebben. Het kampioenschap in de eerste divisie in 2014 de ontsnapping tegen NAC in 2016 en de uitoverwinningen tegen Ajax in 2016 en afgelopen seizoen.

Feestend na het behalen van het kampioenschap in 2014.

Die laatste overwinning brengt mij ook gelijk bij een van de dieptepunten, want die waren er ook. Helaas worden supporters nogal eens als criminelen behandeld. Als supportersvertegenwoordiger doet het pijn om te zien, dat je als supporter vaak de schijn tegen hebt. De behandeling van supporters in Amsterdam in november 2018 was voor mij een absoluut dieptepunt. Er is hier al genoeg over gezegd en geschreven. Dat doe ik dus niet. Deze behandeling heeft er wel toe geleid dat we vorig jaar als supporterscollectief Willem II hebben besloten de wedstrijd Ajax-Willem II te boycotten. Er was snel een alternatief bedacht. De awayday@home op de KingSide. Het is tekenend voor de goede band die er nu met Willem II is en de korte lijntjes, dat Willem II vanaf het begin meteen haar medewerking heeft toegezegd. Hierdoor konden zo’n 2.000 Willem II-supporters op de KingSide naar Ajax-Willem II kijken. Deze avond was er ook een op in te lijsten.

Als je supporters bent van Willem II, weet je dat je ook met sportieve dieptepunten krijgt te maken. Een sportief dieptepunt was het gehele seizoen 2010/2011. Man, wat waren we slecht! In mijn beleving kregen we elke wedstrijd minimaal 4 tegendoelpunten en kreeg Arjan Swinkels elke wedstrijd rood. Vaak ten onrechte, maar ik kan me ook nog herinneren dat hij in een wedstrijd tegen Roda JC Willem Janssen de gracht in trapte. Exemplarisch voor dat hele seizoen was de thuiswedstrijd tegen Heracles. Binnen een paar minuten kreeg Heracles rood, maar toch verloren we met 6-2.

Vertel een leuke anekdote over jouw als Willem II supporter
Er zijn zoveel anekdotes te vertellen, waarvan veel een je-had-erbij-moeten-zijn gehalte hebben. Wel is er een incident van een jaar of 15 geleden waar ik nog steeds aan wordt herinnerd. Bij thuiswedstrijden sta ik met mijn vrienden altijd op vak B achter de goal op de onderste 3-4 rijen. Aan het eind van een warming up gaan de spelers altijd inschieten op het doel. De een kan dat beter dan de andere. Bij een thuiswedstrijd rond 2006, ik weet niet meer welke, stond ik aan het einde van de warming up te kletsen met wat vrienden toen ik een ongelooflijke hengst tegen mijn hoofd kreeg en ik neerging. Ik stond al op het punt om diegene die ik vanuit mijn ooghoek zag aankomen aan te vliegen, omdat ik ervan uit ging dat hij mij een vuistslag had verkocht, toen mij duidelijk werd gemaakt dat Martijn Reuser net iets te hoog had gemikt. “Wim, bukken” is nu een beetje de running gag onder mijn vriendengroep als er weer een bal gevaarlijk dicht onze kant op komt.

Wim tijdens het overhandigen van de award voor speler van het seizoen 2018-2019 aan winnaar Pol Llonch.

4 Reacties
nieuwste
oudste meest gestemd
Inline Feedbacks
View all comments