Het Willem II verhaal van… Mariska en Okke

4
1450

We hebben weer een nieuwe rubriek bedacht: het Willem II verhaal van. In deze rubriek vragen wij Willem II supporters met vaste vragen naar hun Willem II verhaal. Vandaag een duo verhaal, dat van Mariska en haar zoon Okke. Wil jij ook jouw Willem II verhaal delen? Klik dan hier om te lezen hoe je dat kan doen. In samenwerking met Logistic Force zullen wij 5 uitshirts verloten onder de inzendingen.

Vandaag het verhaal van Mariska Vugts-van Beers (49 jaar) en haar zoon Okke van 11.

Hoe ben je ooit bij Willem II terechtgekomen?

In 2001 had mijn broer John voor het eerst een seizoenkaart ergens op de lange zijde. Hij had nog gevraagd om ik mee wilde gaan, maar dat zag ik (nog) niet zitten. Ik denk dat de competitie een wedstrijd of 2 op gang was, toen hij op 32 jarige leeftijd overleed aan een acute hartstilstand. Er was intens verdriet natuurlijk en veel te regelen, want hij was alleen. En daar was die seizoenkaart van Willem II….

We hebben Willem II gebeld en gevraagd om de kaart om te zetten naar vak A, omdat daar 2 vrienden zaten en zo is de liefde begonnen. In de eerste periode was het soms best emotioneel omdat bij een minuut stilte toch je gedachten weer uitgaan naar je broer. Maar de liefde voor Willem II groeide en groeide en zelfs nu de twee vrienden waar het allemaal mee begon, inmiddels ergens anders zitten, ga ik nog steeds. 

Hoe lang kom je al bij Willem II?

Zoals hierboven te lezen valt kom ik sinds 2001. Mijn zoon Okke komt nu al een paar jaar mee, sinds 4 jaar heeft ook hij een seizoenskaart.

Waarop werd je vroeger verliefd om voor Willem II te kiezen?

Eigenlijk dus bij toeval, maar het is de club die het dichtst bij is, het mooiste shirt en een geweldige sfeer heeft.  Het mooie is ook dat het wat gemoedelijker is als bij “grote” clubs. In de organisatie ken je inmiddels tal van mensen en ook spelers die er allang zijn kennen je van naam; dat zie je waarschijnlijk niet overal. 

Wat zijn jouw hoogte- en dieptepunten bij Willem II?

De mooie momenten zijn inmiddels ontelbaar; die keer dat Okke prijs had bij de kerstwensen en Freek Heerkens en Ruud Swinkels aan de mini’s van Nemelaer training kwam geven; de liefde voor Freek is nooit meer geluwd bij zowel Okke als mezelf.

De dag dat ik met tranen in mijn ogen zag dat we toch echt kampioen werden, na een mega-achterstand met nog 8 wedstrijden te gaan. Onze uitwedstrijden met overnachting naar bijvoorbeeld Groningen en Emmen, de keer dat de spelers na een wedstrijd in Zwolle stopte op een parkeerplaats en waarbij Freek zijn schoenen aan Okke gaf.

Onlangs nog toen Holmen zo vriendelijk was om de JO12 van Nemelaer te komen aanmoedigen en (door ons gekochte) kaarten voor de bekerwedstrijd tegen Sparta, kwam geven. De halve finale vorig jaar tegen AZ toen ik zeker wist dat we eruit zouden vliegen omdat Wellenreuter niet kan keepen, en toen plots alle  pingels eruit hield.

Er komen voornamelijk positieve en leuke ervaringen naar boven als ik zo aan het typen ben. Er waren natuurlijk ook mindere momenten zoals de degradaties alhoewel dat later wel weer hele leuke uit- en thuiswedstrijden opleverde. Ook de keer dat we naar ajax uit gingen met de auto op de dag dat velen op het station werden gegijzeld. Sta je dan als vrouw alleen met een doodsbang jongetje en een uitvak waar tal van ME-busjes stonden en tig paarden met politie erop waarop hij (en ik ook) niet meer goed in durfde. We stonden toen op het punt om naar huis te gaan, omdat het LEUK moet zijn om een wedstrijd te bezoeken en niet eng of spannend. Gelukkig heeft Ajax toen erg sympathiek gehandeld en ons op de eretribune laten plaatsnemen en werd het toch nog een redelijk positief verhaal.

Er komt nog 1 negatief voorval naar voren waarbij ik, onder toeziend oog van het hele uitvak, in Sittard het stadion uit moest omdat ik onaardig zou zijn geweest voor een steward. Gelukkig werd ik later (na het missen van 3 doelpunten) alsnog weer toegelaten, maar dat was wel een dieptepuntje voor mij. Erg onder de indruk van de willekeur die je ten deel kan vallen en hoe machteloos je dan bent.

Maar de onderlinge verbondenheid op de tribune is geweldig, alle mensen waarmee je al bijna 20 jaar op de tribune zit/staat, je maakt met iedereen een praatje, bij uitwedstrijden ontmoet je weer nieuwe mensen. Met de bekerfinale hebben we geregeld dat we met een groep in dezelfde bus konden, zodat we net als bij thuiswedstrijden bij elkaar konden zitten. We zitten zelfs nog in de docu van de bekerfinale (moeder die kind troost op de tribune). De steun die je naar elkaar hebt, als iemand een rotperiode doormaakt, de vriendschappen die je maakt met mensen waar je ooit toevallig langs bent komen te zitten; het voelt elke keer weer als thuiskomen.

Oh, dan vergeet ik nog dat we in Emmen niet in het uitvak konden, maar gelukkig wel op de thuistribune en dat we daardoor het shirt van Crowley hebben weten te bemachtigen en dat we toen Sol nog een handje hebben kunnen geven. En …….ik kan wel1000 mooie momenten oprakelen, maar het zijn er echt teveel om op te noemen. De momenten zijn voor mij extra mooi, omdat ik ze samen met mijn zoon kan doen. Wie weet gaat mijn dochter (nu 9) ook tzt mee, we gaan het zien. Mijn man vindt er niet veel aan, maar geeft ons de ruimte om te gaan en dat is fijn, want met uitwedstrijden is het vaak een dagvullend programma en dat is af en toe niet echt fijn, kan ik me zo voorstellen.

Vertel een leuke anekdote over jouw tijd al Willem II supporter.

Een van de mooiste anekdotes is toch wel die keer dat Okke vol in beeld stond (toen we wonnen van Nak en erin bleven) en het Willem II logo kuste, waarna hij geïnterviewd werd en uitgenodigd werd om plaats te nemen in een skybox. Het is een filmpje/gifje geworden wat onder Willem II supporters viral ging na die wedstrijd.

4 Reacties
nieuwste
oudste meest gestemd
Inline Feedbacks
View all comments