Het Willem II verhaal van… Joris Boelens

19
2586

We hebben weer een nieuwe rubriek bedacht: het Willem II verhaal van. In deze rubriek vragen wij Willem II supporters met vaste vragen naar hun Willem II verhaal. We beginnen met het voorstellen van de redactie van Tilbo.com. Zo hebben jullie een beter beeld wie er allemaal achter de schermen voor Tilbo schrijven. Later delen we ook andere supportersverhalen, die er gelukkig heel erg veel zijn.

In deze editie van de rubriek lees je het Willem II verhaal van de 27-jarige Joris Boelens. Hij is geboren en getogen Tilburger, zijn hele leven al Willem II supporter en seizoenkaarthouder op de KingSide.

Joris op 12-jarige leeftijd links en rechts na de Awayday @ Home

Hoe ben je ooit bij Willem II terechtgekomen?

‘Vanaf dat ik een jaar of 5 was, ben ik eigenlijk al supporter van Willem II. Mijn oma zegt altijd: ik ken niemand die zo chauvinistisch en trots is op alles wat Tilburg is, dan jij. Op een of andere manier vond ik het al heel jong erg logisch dat je supporter werd van de lokale voetbalclub, in tegenstelling tot veel andere kinderen destijds. Ik weet nog dat een van mijn beste vriendjes op de basisschool ook supporter van Willem II was, hij is dat overigens nog steeds en staat op de KingSide. Zijn vader was oud-speler van Willem II. Ik denk dat dit het vuur wat heeft aangewakkerd. Maar vanaf dat ik in groep 1 of 2 op de basisschool een keer het rood-wit-blauw zag, was ik verkocht.’

Hoe lang kom je al bij Willem II?

‘Bij mij niet echt een from father to son verhaal, maar juist andersom. Ik kom niet uit een voetbalfamilie. Mijn vader speelde volleybal en mijn moeder tennis. Zij zijn ook beiden niet opgegroeid met voetbal. Maar ik was dus al heel erg vroeg heel fanatiek Willem II-er. Aangezien mijn vader heel lang in Capelle aan de IJssel heeft gewoond, heeft hij me zelfs ooit nog meegenomen naar de Kuip voor een wedstrijd tegen RBC. Niet dat hij zelf fanatiek Feyenoorder was, maar hij had daar meer lokale binding. De Kuip pakte mij alleen niet echt. Ik wilde maar één voetbalclub en dat was Willem II. Dat was mijn ouders gelukkig na een tijdje ook duidelijk en dus kreeg ik vanaf het seizoen 2003/2004 een halve seizoenskaart voor mijn verjaardag. Ik ging met mijn vader naar alle thuiswedstrijden op vak K en sloot ook aan bij de Kids Club. Ik weet nog dat ik een keer de vlag op de middenstip mocht wapperen en toen we van het veld renden, ik erg onder de indruk was van de sfeer en fakkels op vak N, toen al. Toen ben ik ook steeds meer gaan letten op sfeer en beleving. Veel op YouTube sfeerbeelden kijken, zelf bandieries ontwerpen in Paint en spandoeken maken op hoeslakens. Ik las destijds op Tilbo op het forum ergens een woordspeling over Moussa Dembéle. Toen heb ik zelf Moussa D’n Pelé op een hoeslaken geschilderd en opgehangen op vak K. Dat kwam destijds zelfs nog in de krant. Toen het sfeervak verhuisde van vak N naar vak ABC zijn wij juist naar vak N gegaan. Mijn vader zit daar nog steeds met mijn broertje, een vriend van me en zijn vader. Ik heb jaren terug de overstap gemaakt naar de KingSide.’

Waarop werd je vroeger verliefd om voor Willem II te kiezen?

‘Als klein jongetje was ik vroeger continu buiten aan het voetballen. Op school, op straat en bij de amateurclub waar ik voetbalde. Dan ga je jezelf ook identificeren met een bepaalde club en voor mij was dat vanzelfsprekend Willem II. Ik denk de combinatie van lokale trots, het rood-wit-blauw en de aantrekkingskracht van het stadion. Hoewel de KingSide nu niet de vergelijken is met het Sfeervak N, vond ik dat destijds al prachtig om te zien. Ik heb het gewoon altijd vreemd gevonden dat je als Tilburgse jongen voor een andere club dan Willem II kon zijn. Het voelde voor mij als iets heel normaals om Willem II-er te zijn. Dat zat er gewoon altijd al in op een of andere reden. Ik denk dat je dat gevoel ook niet echt kan uitleggen aan andere mensen die dat niet hebben. De mensen die het Willem II gevoel hebben, snappen het en hoef je niks te vertellen.’

Wat zijn jouw hoogte- en dieptepunten bij Willem II?

‘Het zijn vooral veel hoogtepunten. Veel van nu mijn beste vrienden heb ik leren kennen bij Willem II. Omdat ik op vak N zat en de meeste supporters die uitwedstrijden bezochten KingSide-ers waren, bezocht ik mijn eerste uitwedstrijden gewoon alleen. Dan reed ik op mijn fiets vanuit de Reeshof naar het stadion, kocht ik van mijn zakgeld een kaartje en stapte ik alleen de bus in. Toen was ik denk ik een jaar of 14. Vanuit daar heb ik zoveel mensen leren kennen. Het maakt ook niet echt uit wat mensen doen, hoe ze in het leven staan of iets dergelijks; Willem II is de verbindende factor. Ik denk dat die verbindende factor nu nog sterker is dan ooit. Als we zien wat we met supporterscollectieven momenteel voor elkaar krijgen. Iedereen geniet van de sfeer in het stadion, de acties van Tilburg Tifosi, de feestjes die door supporters worden georganiseerd en die initiatieven die vanuit supporters ontstaan. Ik denk dat de sportieve dieptepunten teveel hoogtepunten hebben opgeleverd om echt van een dieptepunt te spreken. Het is fijn om het gevoel te hebben dat we er bij Willem II nu écht als één blok achterstaan. Het voelt goed om onderdeel te zijn van die Willem II-familie.’

Vertel een leuke anekdote over jouw tijd als Willem II supporter.

‘Dat zijn er echt teveel om op te noemen. De leukste verhalen ontstaan op wedstrijddagen. In de kroeg voorafgaand of onderweg naar een uitwedstrijd. Dat je na een uitwedstrijd terug komt bij het stadion en druk bent om een taxi te regelen naar de stad, maar besluit in te stappen bij een speler. Zo brachten Driess Saddiki en Ben Rienstra mijn vrienden en ik ooit naar de stad. Zaten we met 5 gasten opgepropt in de Fiat500 van de vrouw van Ben Rienstra. Of dat we naar Heerenveen gingen, een hele dag op een bootje met 10 graden en regen gingen pilzen en vervolgens nog op uitnodiging van Jurgen Streppel daar de vip in moesten, wat niet meer was dan een soort gemeenschappelijke ruimte in een bejaardentehuis. Of dat oud-Willem II-er Marcel Meeuwis een limousine voor ons regelde om naar Groningen te gaan, we ruim op schema lagen totdat Sywie van Tifosi moest navigeren en we in de dertigste minuut bij het doelpunt van Crowley pas kwamen binnenvallen.

Maar ook de momenten dat je als klein jongetje met Tom Caluwé het veld op mag lopen in een uitwedstrijd en in de rust penalty’s mag schieten, zijn momenten die indruk maken.

Maar de allermooiste anekdotes zijn niet voor het internet en blijven voor mij en mijn vrienden haha.’ 

Links: making off megadoek Bekerfinale. Rechts: Capo Fernando, Joris en meer KingSiders

19 Reacties
nieuwste
oudste meest gestemd
Inline Feedbacks
View all comments