Het Willem II verhaal van… John

39
2670

We hebben weer een nieuwe rubriek bedacht: het Willem II verhaal van. In deze rubriek vragen wij Willem II supporters met vaste vragen naar hun Willem II verhaal. Vandaag weer een lid van de Tilbo.com redactie, Wil jij ook jouw Willem II verhaal delen? Klik dan hier om te lezen hoe je dat kan doen. In samenwerking met Logistic Force zullen wij 5 uitshirts verloten onder de inzendingen.

In deze editie van de rubriek lees je het Willem II verhaal van John.

Hoe ben je ooit bij Willem II terechtgekomen?
Toen deze rubriek startte kreeg ik de vraag om mijn verhaal in te sturen; Heb lang getwijfeld want ben zo bang dat ik mensen vergeet te noemen, maar vind het een te leuke rubriek om niet mee te doen. Alvast sorry als ik iemand of zaken vergeten ben….

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik nog erg jong was. Samen met mijn moeder keerde ik vanuit s’Gravenmoer terug naar Tilburg. Mijn moeder groeide op in de van Heemskerckstraat in Tilburg, een echte Tilburgse straat in een volkswijk. Zoals de meeste bewoners van de wijk ging mijn opa tweewekelijks te voet naar Willem II. Heel af en toe ging ik met hem mee naar Willem II. Als jong menneke via het Korvelplein zag je de lichtmasten boven het oude gemeentelijke Sportpark liggen. Mijn opa stond in de hoek van vak A tegen de hoofdtribune aan en zittend op de rand van het stadion rook ik aan de ene kant de pislucht en aan de andere kant kon ik over het publiek en de sintelbaan het veld zien.


Mijn moeder en ik gingen na onze terugkeer in Tilburg in de Hasselt wonen. Geweldige wijk in Oud-Noord waar multi-culti Nederlands was zoals het hoort te zijn. Alles en iedereen woonde door elkaar en op het Nassaupleintje werden heuse interlands tussen Turkije, Marokko, Suriname en Nederland gespeeld. Dat ging er ruig en fanatiek aan toe. Het opgroeien in deze wijk heeft me gemaakt wie ik nu ben.

Toen ik 8 was ontmoette mijn moeder een man uit Waalwijk en ging ik geregeld naar RKC kijken. In de wijk had ik het toen zwaar te verduren. Bolle en Ko maakte me duidelijk dat dit echt niet kon en vanaf mijn twaalfde/dertiende zat ik vast op de tribune bij de Tricolores. In het begin nog met een kennis, maar vanaf mijn 15e was Ruudje Plekhaor mijn Willem II maotje. We woonden allebei in de Hasselt en we hebben samen vele thuis en uitwedstrijden bezocht. Op het Pauluslyceum raakte ik bevriend met een paar fantastische gasten. We werden een hechte vriendengroep en we ademden voetbal en Willem II. We hebben inmiddels allemaal ons eigen leventje, maar geniet er altijd van om hen altijd nog op de promenade van de KingSide tegen te komen. Winden, Hamers, Moonen, Broeders, Feddo, Maikel, Sander, Bas….tas bier mee in de trein (later met eigen auto) en lekker uitwedstrijden bezoeken. Vaak ook met gevaar voor eigen leven, want met het kleine groepje uitsupporters waren we vaak een makkelijk doelwit. In menig stad zijn we al slalommend door de straten terug naar het station gelopen. Overigens hebben ze nog een paar kratten bier van mij tegoed, want destijds was ik er heilig van overtuigd dat ik het eerste van Willem II zou halen. Laten we die belofte snel een keer inlossen boys!

Vanaf die tijd was Willem II een belangrijk onderdeel van mijn leven. Vele mensen leren kennen, de gekste dingen meegemaakt, gelachen en gehuild. Het is ook onmogelijk om in dit stuk alles terug te halen van deze mooie tijd. Capo Kees zei laatst nog gekscherend dat we er boek over kunnen schrijven. Laten we dat maar niet doen….

Hoe lang kom je al bij Willem II?

Zoals beschreven zijn mijn eerste herinneringen aan Willem II dat ik samen met mijn opa af en toe wedstrijdje van Willem II bezocht. Kan me ook nog het oude stadion goed herinneren en bij de nieuwbouw van het stadion ging ik bijna dagelijks even kijken.

De eerste wedstrijd die ik echt goed kan herinneren is Willem II – Sparta in 1990 op vak E in het oude gemeentelijke Sportpark. De jaren daarna mocht ik zelf naar het stadion gaan. Stond toen op de lange zijde op vak F. Op deze overdekte staantribune zorgde Richard met de gebreide trui en zijn trommel voor de sfeer. We deden ons best, maar het was echt niks vergeleken bij nu.



Eén van de mooiste herinneringen van die tijd was mijn eerste uitwedstrijd. Samen met Ruudje stiekem naar VVV uit. Paar blikken bier mee in de trein en daar zaten een paar gasten van de oude garde. Aangekomen op het station in Venlo kregen een aantal gasten mot met een aantal Turken in een cafetaria. Willem II won in de Koel met 1-2 en na de wedstrijd bleven we maar in het uitvak zitten. Niet wetende dat buiten de hele Turkse gemeenschap van Venlo ons stond op te wachten. Het duurde even, maar uiteindelijk kwamen we terug in Tilburg. Toen moesten we thuis nog aan onze moeders uit leggen waar we die avond waren geweest.

Waarop werd je vroeger verliefd om voor Willem II te kiezen?

Ondanks dat ik een enorme voetballiefhebber was, kreeg ik Willem II vanuit thuis niet mee. Ik voetbalde dag en nacht op straat en was vooral fan van Marco van Basten. Binnen de familie waren er niet veel die naar Willem II gingen. Echter op straat was er maar één club en dat was Willem II. Zoals gezegd werd mijn uitstapje naar Rkc niet gewaardeerd door mijn buurtgenoten en werd ik op straat door hen besmet met het Willem II virus. Dat is in de loop van der jaren alleen maar sterker geworden. Bij ons in de wijk zorgden Bolle, Revo, Basje B, Koo, Rooie Marco, Junior wel dat je voor Willem II was. Hangend in de Smickelaer werden we steeds fanatieker. Toen ik Ruudje Plekhoar in de wijk leerde kennen was ik helemaal om. Samen met Ruudje of met mijn maten van de Paulus gingen we overal heen.



Voor mij is de samenhorigheid en de vriendenschappen in de kroeg en op tribune hetgeen waarom ik verliefd op deze prachtige club ben geworden. Het maakt namelijks niets uit of je op kantoor werkt of stratenmaker bent, of je uit Gool of de Hasselt komt, of je van Nederlandse of Turkse afkomst bent. We zijn allemaal voor dezelfde club. In al die jaren zoveel mooie mensen leren kennen, zoveel mooie dingen meegemaakt, zodat het een liefde is die nooit meer weggaat. Juist nu mis je het gevoel om samen met gelijkgestemden uit te kijken naar die Matchday; die dag dat je vantevoren in de kroeg uitkijkt naar de wedstrijd, op de tribune los gaat en na afloop het verdriet wegdrinkt of samen de overwinning viert.

Wat zijn jouw hoogte- en dieptepunten bij Willem II?
Ik zag Jasper schrijven ‘Hedde even…’……. dat kan ik ook schrijven.
Man, man, wat hebben we samen een hoop meegemaakt. Weet ook 10000% zeker dat ik meer niet beschrijf dan wel.

Laten we met het dieptepunt beginnen;
Nadat ik binnen de Stichting KingZine een stapje terug had gedaan werd ik door Willem II benaderd om op vrijwillige basis de functie van medewerker supporterszaken op me te nemen. Nadat ik dit een aantal maanden had ingevuld trad ik bij Willem II in dienst. Een functie waar ik altijd van had gedroomd. Mogen werken voor de club waar ik harstikke gek op ben. Helaas pakte het minder goed uit. Ik was nog relatief jong en was meer supporter dan medewerker en daardoor reageerde ik soms te emotioneel. Aan de andere kant had ik het beste voor met de club en de supporters. Die spagaat was lastig, maar het was uiteindelijk ook heel vervelend hoe de club afscheid van me heeft genomen. Achteraf bleek ik gelijk te hebben dat het gevoerde beleid destijds niet best was. Een behoorlijk litteken in mijn Willem II-leven.

Ondanks dat litteken overheersen de mooie herinneringen, de vriendschappen en de trots op de ontwikkeling die de ‘tribunes’ hebben doorgemaakt. Van een saai bioscooppubliek naar een kolkende KingSide. Wie had dat 25 jaar geleden kunnen denken?

Algemene hoogtepunten zijn de vele uitwedstrijden die we met de KOT bussen en later met KingZine hebben bezocht; vanaf het moment dat je instapt is het gekkenhuis. De reisjes naar Bristol en de bekerfinales waren absolute hoogtepunten.



Ik heb te veel anekdotes om ze allemaal op te schrijven, maar zal paar hightlights noemen.
In de jaren ’90 werden de uitwedstrijden niet zo massaal bezocht als nu. Toch waren dat onvergetelijke tijden. Soms stonden we maar met 50 of 60 man in een uitvak. Wij reisden vaak met de trein; tasje bier bij, en na de wedstrijd te voet terug naar de trein en dat zorgde altijd voor spannende momenten. Wedstrijden in Limburg, tegen PSV, RKC en later NAC werden altijd wel massaal bezocht.

Een van de mooiste was de overwinning in Breda in 1995 aan de Beatrixstraat tegen een veel sterker Nac. Op de heenweg reisden we met de trein naar Breda. Vanaf het station in Breda met volle bussen naar de Beatrixstraat. Het bomvolle uitvak ontplofte toen Van der Vegt net voor tijd de 0-1 maakte. Het zicht vanuit het hoekvak was zo slecht dat ik jarenlang heb gedacht dat Van Zundert de winnende had gemaakt. Na de wedstrijd hebben we zeker anderhalf uur in het uitvak opgesloten gezeten. De Naccers probeerden via het park aan alle kanten het uitvak te bereiken, maar dat lukte ze niet. We werden met bussen naar station Gilze -Rijen gebracht en vanaf daar terug naar Tilburg en bij Swinge bij Dinge aan de Spoorlaan nog naborrelen. En sommigen moesten nog even bellen. Na deze uitwedstrijd was ik helemaal verkocht; die sfeer, de spanning en als 1 blok voor jouw club staan was een heerlijk gevoel.

Voor mij was dit het moment dat ik zeker wist dat Willem II een hechte, fanatieke achterban op de been kon brengen.

Als Willem II supporter weet je dat je meer wedstrijden verliest dan wint; dat mag de pret niet drukken. Toch is het ook lekker als je periodes hebt dat je meer wint dan verliest. Eind jaren ’90 was het onze tijd. Onder Adriaanse haalden we eerst Europees voetbal en later zelfs nog Champions League. Geweldige tijd om mee te maken. De tribunes stroomden vol en Tilburg was trots op Willem II.

Wij waren toen frequente bezoeker van Cafe de Boekanier en met de groep vaste gasten spaarden we een jaar lang om de wedstrijden in de Champions League te bezoeken. Bij de loting verzamelden we in de kroeg en hoopte we op een reis naar Barcelona, Munchen of Turijn. In eerste instantie waren we teleurgesteld dat we de echte grote clubs niet hadden geloot, maar we besloten al snel dat Praag de bestemming ging worden. Dat waren ondanks de 4-0 nederlaag geweldige dagen. Samen met Willem II -ers op het terras en naar de meest duistere nachtcafe’s. Bij Club Atlas zal men ons 20 jaar na dato nog steeds niet vergeten zijn.



De jaren daarna werden we steeds fanatieker, maar we irriteerde ons aan gebrek aan samenhorigheid en sfeer op de tribune. Bij sommige wedstrijden kreeg de uitclub zelfs vak C en D (en soms zelfs de hele korte zijde) toegewezen. Op de website Tilbo.com werden naast het stiekem kijken op het Hennentopic felle discussies gevoerd hoe we de sfeer konden verbeteren. Willem II was niet de meest welwillende partij en veel ideeen werden door de club tegengehouden. Daarop besloten we een stichting op te richten die gevraagd en ongevraagd Willem II ging uitdagen om zaken te verbeteren. In 2001 werd KingZine opgericht en ik mocht de eerste voorzitter zijn. We zaten regelmatig bij Willem II aan tafel, maar het bleef een moeizame samenwerking. Ze vonden ons vooral erg lastig.



alt

Na veel duwen en trekken ontstond het sfeervak op vak N, werden busreizen georganiseerd, deed KingZine mee aan de Carnavalsoptocht (met Marcel Meeuwis, Jos van Nieuwstadt, Raymond Victoria, Joris Mathijsen op de wagen), werden CD’s uitgebracht en voerden we strijd voor bier op de tribune en voor het realiseren van de KingSide. Het weghalen van het hek tussen B en C en toestemming om bier op de tribune is voor mij als voorzitter het mooiste wat we hebben kunnen bereiken. Elke thuiswedstrijd hebben we daar nu nog plezier van.

Na enkele jaren zette ik een stap terug als voorzitter en hebben Coo, Ben en Wim KingZine steeds verder gebracht tot een volwassen en goed georganiseerde stichting die fantastisch werk voor de supporters verricht. Vaak krijgen de voorzitters alle aandacht en lof, maar achter de schermen zijn gasten als Wil (website), Newsflash, Mad-R, Stijn, Frank, Yonderboi, Maykel, Sjef, Ben, Pim, Flash, PeeTee, Zwarte Parel, Sywa, Jasper en al die anderen die ik nu vergeet (sorry, sorry) jaren de stille krachten achter de schermen. Het mooie van Willem II supporters (en KingZine) is om niet tevreden te zijn met waar we nu staan maar de drive hebben om het elke dag weer een beetje beter te maken.



Ik zie de sfeer op de KingSide als absolute hoogtepunt. Het heeft zoveel tijd, energie en frustratie gekost, maar als je ziet dat er inmiddels een wachtlijst is van 500 supporters is dat echt gaaf. De laatste twee seizoenen met Capo Kees en een grote groep aanjagers is de sfeer nog mooier dan ooit. Nu verder doorpakken!

In 2004 ging de KingSide in zijn huidige vorm open en heeft het de laatste 15 jaar zich enorm doorontwikkeld. In het eerste jaar na de heropening van de KingSide haalde we via de verloren bekerfinale Europees voetbal. Samen met Ruudje Plekhaor reisde ik via Dortmund met vliegtuig naar Nice. Gelukkig mochten we ondanks dat we heel lang in de bar van het vliegveld hadden gezeten om 5 uur in de ochtend nog mee en zo arriveerde we behoorlijk aangeschoten in de ochtend in Nice. Mooie deja-vu van de reis naar Praag. Dagenlang op stap en op de wedstrijddag zorgden de combinatie vermoeidheid en alcohol dat ik na de 2-0 voor Monaco mijn dutje ging doen om na de wedstrijd weer fit te zijn voor de derde helft in Nice.



Voor mij was de tijd dat we voor elke thuiswedstrijd verzamelden bij ‘t Laar één hoogtepunt. Ik hou niet van de sfeer in de Engelse voetbalstadions, maar wel van de Matchday beleving in Engeland. Hele dagen in het Laar doorgebracht, zelfs als de wedstrijd pas laat in de avond begon waren we in de middag present. Samen met medesupporters in de pub naar de wedstrijd toeleven. Dat gevoel hing ook bij ‘t Laar. Je kon daar altijd binnenlopen en allerlei soorten supporters zaten daar samen. De toespraken van Dirruk op het biljart waren legendarisch.



Na dit Europees tripje volgden de magere jaren. Zoals verteld werkte ik een tijdje bij Willem II en was ik minder actief op de tribune. Het afscheid als medewerker van Willem II en het bijna failissement onder Verbunt viel me zwaar. Na het wanbeleid was de degradatie onafwendbaar. Veendam uit in 2010 gaf mij ook weer de energie die elke supporter voelde. De sfeer op de tribunes zowel thuis als uit groeide met de week. De uitwedstrijden in de Jupiler League waren een feest en de promotie en kampioenschap onvergetelijk. De jaren daarna werd ik met de dag trotser op mijn cluppie. Vanaf platform C geniet ik elke week meer en meer. Om ons heen staan altijd de vaste groepen die vol achter de club staan en ik geniet samen met mijn Platform C-maatjes Bud, Gijs, Bram en Ricky hiervan. Na een paar halve liters te veel zwaaien we dan naar onze maatjes Herring, Sven, Okke, Joost, Kevin en Frankie op de lange zijde en Harry op vak N die fanatiek mee doen. In ieder geval met bier drinken….



Terugkijkend op 30 jaar fanatiek supporterschap zijn het vooral de mensen die je hebt leren kennen hetgeen wat het allermooiste is. Als ik bij de Kok sta, in d’n Beitel, naar de KingSide loop of naderhand een biertje in de stad doe is het altijd een feest van herkenning. Je komt zoveel bekenden tegen en het is heerlijk om met iedereen een praatje te maken. Zie nog wekelijks Bolle, Koo, Basje, Lèèk uit de Hasselt (gokverlaafden) op de tribune staan, mijn oude maatjes van de Paulus op de promenade, Ruudje Plekhaor, Coo en Jurgen, iedereen die bijgedragen heeft aan KingZine, de gasten van de OSM die altijd voor onze club en stad gingen staan, Dennis C. die altijd boven de ingang van vak C staat, Dirruk en Pruikie en de oude garde die er al jaren rond lopen, gasten van ADA die door de jaren heen ontzettend veel voor de club hebben gedaan (en nog), Boela/Kees/Jasper die de KingSide op sleeptouw nemen, Brian die de afgelopen jaren mooie events heeft weggezet, de nieuwe lichting jongeren die nog fanatieker zijn dan wij vroeger………. het is echt genieten!



Vertel een leuke anekdote over jouw als Willem II supporter
Er zijn er al een aantal voorbij gekomen, maar aan één verhaal wordt ik tot op de dag nog steeds herinnerd word is het warmlopen op vak N. Ik speelde destijds zelfs als spits bij VV Dongen. Willem II maakte onder Mark Wotte een moeizaam seizoen door en had bijzonder veel moeite om tot scoren te komen. In die tijd bezocht ik regelmatig trainingen en gekscherend had ik bij Wotte aangegeven dat ik beschikbaar was. Voor de thuiswedstrijd tegen Heerenveen hadden we met KingZine in de middag al een paar biertjes op en had ik gezegd dat als het weer niets zou worden ik zou gaan warmlopen. Willem II startte beroerd en binnen een half uur was het 0-3 voor Heerenveen. Ik loste mijn belofte in en startte mijn warming-up op vak N. Op dat moment realiseerde ik me niet dat de camera’s van de NOS die registreerden. Na de nederlaag (1-5) stonden we in d’n Beitel en mijn Nokiaatje bleef piepen van de inkomende SMS-jes en mijn moeder belde me dat ik op TV was. In de samenvatting was mijn volledige warming-up te zien. Een seizoen later speelde ik met SC’t Zand een oefenwedstrijd tegen Willem II en Landzaat en Victoria pakte me hard aan…. Tot op de dag van vandaag word ik nog aangesproken op de warming up.

Wat ik nog kwijt wil;
We maken reuze stappen op gebied van sfeer en beleving. Maar het kan altijd beter. Clubs die in het verleden bekend stonden om een goede sfeer, hebben te lang geteerd op hun historie en de sfeer is volledig weg. Laten we niet tevreden zijn met hoe het nu gaat, niet te veel aan borstklopperij doen (dat past niet bij Tilburg), maar het nog beter en beter maken. De KingSide moet uitgebreid worden! En zowel qua aankleding als beleving kan het nog veel beter. Hopelijk kunnen we daar snel mee aan de slag!

Tot snel in het Koning Willem II Stadion.



39 Reacties
nieuwste
oudste meest gestemd
Inline Feedbacks
View all comments